Czytnik emituje przez pewien czas falę radiową o określonej częstotliwości, a następnie przechodzi do trybu odbioru. Gdy karta RFID znajdzie się w polu elektromagnetycznym o częstotliwości odpowiadającej częstotliwości rezonansowej układu odbiorczego, zaczyna gromadzić w kondensatorze odebraną energię (wykorzystując zjawisko indukcji elektromagnetycznej). Gdy zgromadzi już wystarczającą ilość energii, oczekuje na zakończenie emisji przez czytnik. Po pewnym czasie od zakończenia emisji, karta wysyła do czytnika informację zawierającą zapisany w układzie elektronicznym identyfikator. Po zakończeniu transmisji, karta przez określony czas pozostaje nieaktywna. Dzięki temu czytnik jest w stanie nawiązać komunikację z kilkoma kartami znajdującymi się jednocześnie w jego zasięgu.

Najprostszym i najpopularniejszym obecnie standardem RFID jest Unique. Pracuje on przy częstotliwości 125 kHz i pozwala na przesył danych z prędkością 2 kb/s. W trakcie produkcji w ich układzie elektronicznym zapisywany jest unikalny numer, który później służy do identyfikacji. Karty tego typu wykorzystywane są najczęściej w systemach kontroli dostępu oraz rejestracji czasu pracy.

Drugim pod względem popularności standardem jest Mifare. Jest to standard opracowany przez firmę Philips. Pracuje on z wykorzystaniem częstotliwości 13,56 MHz i pozwala na przesył danych z prędkością do 100 kb/s. Oprócz numeru przypisywanego w procesie produkcyjnym (tak jak w kartach Unique), wyposażone są również w wewnętrzną pamięć. Początkowo był to 1 kB, dzisiaj dostępne są również karty Mifare o pojemności 4 kB.

Sytuacja legalności rozwiązań biometrycznych stosowanych w naszym kraju jest bardzo skomplikowana. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (GIODO) bardzo aktywnie działa na tym polu zakazując firmom stosowania systemów biometrycznych. Wiele spraw znajduje swój finał w sądach gdzie firmy stosujące biometrię walczą o swoja prawa przeciwko GIODO. Aktualnie zapadło już kilka wyroków zakazujących stosowania biometrii w systemach rejestracji czasu pracy czy kontroli dostępu. Wyroki sądowe nierzadko kończą się również nałożeniem niemałych grzywien na firmy stosujące rozwiązania biometryczne do RCP czy KD. GIODO tłumaczy swoje stanowisko tym, że pracodawca nie ma prawa prosić pracowników o udostępnianie swoich danych biometrycznych gdyż są to dane osobiste, bardzo wrażliwe. Ponadto wyjaśnienia firm korzystających z urządzeń biometrycznych, że pracownicy dobrowolnie udostępniają odciski palców, GIODO stanowczo odbiera twierdząc, że w relacji na linii pracownik-pracodawca nie istnieje istnieje takie pojęcie jak “dobrowolność”. Czy w takim razie czeka nas koniec ery biometrii? Niestety, dopóki nie pojawi się nowelizacja prawa dot. biometrii i jej wykorzystania w systemach rejestracji czasu pracy i kontroli dostępu, wszystko wskazuje na to, że tak.

Systemy kontroli dostępu mogą być również zintegrowane z systemami rejestracji czasu pracy – odpowiednie oprogramowanie RCP analizując czas naszych odbić na czytnikach biometrycznych może również obliczać czas, który spędzamy dziennie na naszym stanowisku pracy.

Nowoczesne urządzenia RCP/KD działają w oparciu o sieci TCP/IP lub połączenia szeregowe RS232. Pojedyncze urządzenia mogą obsługiwać nawet do 4 drzwi.

Można zaprogramować aż do 5 grup i kombinacji dostępu

Urządzenie jest w stanie zapamiętać do 30 000 użytkowników oraz przechowywać w pamięci do 50 000 powiązanych z nimi logów.